Пасуцца па начах заўсёды коні нашы
З вясны да восені — даволі-такі часу.
Вось раз у досвітак на пашы
З кабылай аднаго калгаса
Сустрэўся Заяц каля куста,
I вельмі ўжо яму да густу
Прыйшлася гнедая кабыла.
Ну і яна яго нібыта палюбіла.
Не ведаю, за што ёй заяц люб,
Але ж ён хваліцца: — Фактычны, — кажа, — шлюб. —
Пачне смяяцца хто, дык Заяц пратэстуе, —
Быў шлюб нібыта не ўпустую:
Не болей як праз год
Ад шлюбу ёсць ужо прыплод —
Жарэбчык-сысунок буланы,
Такі рухавы, спрытны, слаўны
Вядома, Тата-заяц рад —
Бяжыць туды, сюды, назад
I пад сабою ног не чуе;
Сяброў, знаёмых і радню
Абабяжыць ён дзесяць раз на дню:
— Вам, — кажа, — сына паказаць хачу я.
Сабраў кумоў, братоў, сватоў
I паказаў ім з-за кустоў:
— Ну, гляньце, — кажа, — чым не я?
I хвост такі кароценькі, куртаты,
I шэрсць, і вушы, як у таты,
I спрыт жа мой, і выпраўка мая!
А кпіны слухаць там і розную брыду —
Ды ну іх, — кажа, — к ліху!
Я ім яшчэ не тое давяду:
Вазьму і палюблю сланіху.
— I давядзі! — зайцы крычаць.—
Даўно пара!
Качаць разбойніка! Качаць!
Няхай жыве! Ура!
Такі ж удалы маладзец!
Палюбіць ён, каго захоча.
Але калгасны жарабец
Тут раптам калі зарагоча…
I тата той, і сваякі
Разбегліся ва ўсе бакі.
Такія сярод нас — зусім не навіна.
Вы толькі заўважайце:
Прэтэнзій у яго — хапіла б на слана,
Заслуг жа — як у зайца.
La nuit, nos chevaux vont brouter.
Au petit jour, près d’un buisson,
Le Lièvre sentit un frisson
Devant la belle jument baie
Qu’au grand kolkhoze on élevait.
Et la jument, dit-on, aussi,
S’éprit de lui. Quelle folie !
Pourquoi l’aimer ? Qui donc le sait ?
Mais notre Lièvre s’en vantait :
« Non, ce n’est pas du badinage :
Entre nous deux, c’est un mariage ! »
Aux railleurs il criait, sévère :
« Voyez les fruits de cette affaire ! »
Un an s’écoule : quelle fête !
Un poulain vient montrer sa tête.
Un poulain blond, robe isabelle,
Qui tète encor, vif et rebelle.
Papa Lièvre bondit de joie
Dans tous les champs, dans tous les bois.
Il va, revient et fait le tour
Des siens dix fois dans un seul jour :
« Amis, venez, voyez mon fils !
Un vrai bijou, sans artifice ! »
Il rameuta tous ses compères,
Les oncles, cousins et beaux-frères.
De son buisson, il s’écria :
« C’est moi tout craché, ce gars-là !
Sa queue est courte, et ses oreilles
Sont aux miennes en tout point pareilles !
Son poil, son trot, sa belle allure,
C’est mon portrait, je vous le jure ! »
Les gens riaient. Lui, d’un air fier,
Répondait : « Qu’ils aillent en enfer !
Je vais séduire une éléphante,
Et vous verrez si je me vante ! »
« Vas-y ! » lui crient ses camarades,
« Portons-le tous ! Quelle parade !
Hourra ! En l’air, notre grand roi !
Il aime qui lui plaît, ma foi ! »
Mais l’étalon du grand kolkhoze
Vint mettre fin à cette prose :
Son hennissement fendit l’air ;
Le premier à fuir fut le père.
Le Lièvre et tous ses invités
Ont fui, chacun de son côté.
Des gens pareils, on en voit mille ;
Ouvrez les yeux, c’est si facile :
Des prétentions d’un éléphant,
Des exploits d’un lièvre tremblant.