Пасуцца па начах заўсёды коні нашы
З вясны да восені — даволі-такі часу.
Вось раз у досвітак на пашы
З кабылай аднаго калгаса
Сустрэўся Заяц каля куста,
I вельмі ўжо яму да густу
Прыйшлася гнедая кабыла.
Ну і яна яго нібыта палюбіла.
Не ведаю, за што ёй заяц люб,
Але ж ён хваліцца: — Фактычны, — кажа, — шлюб. —
Пачне смяяцца хто, дык Заяц пратэстуе, —
Быў шлюб нібыта не ўпустую:
Не болей як праз год
Ад шлюбу ёсць ужо прыплод —
Жарэбчык-сысунок буланы,
Такі рухавы, спрытны, слаўны
Вядома, Тата-заяц рад —
Бяжыць туды, сюды, назад
I пад сабою ног не чуе;
Сяброў, знаёмых і радню
Абабяжыць ён дзесяць раз на дню:
— Вам, — кажа, — сына паказаць хачу я.
Сабраў кумоў, братоў, сватоў
I паказаў ім з-за кустоў:
— Ну, гляньце, — кажа, — чым не я?
I хвост такі кароценькі, куртаты,
I шэрсць, і вушы, як у таты,
I спрыт жа мой, і выпраўка мая!
А кпіны слухаць там і розную брыду —
Ды ну іх, — кажа, — к ліху!
Я ім яшчэ не тое давяду:
Вазьму і палюблю сланіху.
— I давядзі! — зайцы крычаць.—
Даўно пара!
Качаць разбойніка! Качаць!
Няхай жыве! Ура!
Такі ж удалы маладзец!
Палюбіць ён, каго захоча.
Але калгасны жарабец
Тут раптам калі зарагоча…
I тата той, і сваякі
Разбегліся ва ўсе бакі.
Такія сярод нас — зусім не навіна.
Вы толькі заўважайце:
Прэтэнзій у яго — хапіла б на слана,
Заслуг жа — як у зайца.
Our horses graze at night at will.
One dawn, beside a bush, a Hare
Met a bay mare and stopped to stare.
She came from the collective farm;
He fell at once beneath her charm.
She loved him too—or so it goes;
What made her love him, no one knows.
But Hare declared with solemn pride,
"We're truly wed!" he loudly cried.
And when they laughed, he'd make a fuss:
"Our vows were not in vain for us!"
Before a year had passed, behold,
A suckling colt, worth more than gold!
His coat was dun, his step was light,
A lively, nimble, splendid sight!
Old Papa Hare was mad with pride,
And bounded off on every side.
He darted here, he bounded there;
His feet seemed flying through the air.
Ten times a day he'd rush around
To every friend that could be found:
"Come see my son!" he'd shout with glee,
"And see how much he looks like me!"
He gathered kinfolk, great and small,
And from the bushes hailed them all:
"Just take a look! What do you see?
Why, every inch of him is me!
His tail is short, so neat and trim;
His coat, his ears—just look at him!
My nimble ways, my noble air—
His father shows in every hair!"
At taunts he'd cry: "To hell with those
Who mock me right beneath my nose!
I'll show them more before I'm through:
I'll love an elephant, too!"
"Then prove it!" cried the Hares. "Hooray!
It's high time! Do it right away!
Hoist up the hero! Toss him high!
'Long live the Hare!' rose the cry.
What a fine fellow! Brave and proud!
He'll love whom he likes!" roared the crowd.
Just then the stallion gave a neigh
And sent their cheers and boasts away.
Papa and kin, struck dumb with fright,
Fled left and right and out of sight.
Such types are hardly strange or new;
Look round—you'll find more than a few.
Their claims? An elephant's full share.
Their merits? Those of one small hare.