Пасуцца па начах заўсёды коні нашы
З вясны да восені — даволі-такі часу.
Вось раз у досвітак на пашы
З кабылай аднаго калгаса
Сустрэўся Заяц каля куста,
I вельмі ўжо яму да густу
Прыйшлася гнедая кабыла.
Ну і яна яго нібыта палюбіла.
Не ведаю, за што ёй заяц люб,
Але ж ён хваліцца: — Фактычны, — кажа, — шлюб. —
Пачне смяяцца хто, дык Заяц пратэстуе, —
Быў шлюб нібыта не ўпустую:
Не болей як праз год
Ад шлюбу ёсць ужо прыплод —
Жарэбчык-сысунок буланы,
Такі рухавы, спрытны, слаўны
Вядома, Тата-заяц рад —
Бяжыць туды, сюды, назад
I пад сабою ног не чуе;
Сяброў, знаёмых і радню
Абабяжыць ён дзесяць раз на дню:
— Вам, — кажа, — сына паказаць хачу я.
Сабраў кумоў, братоў, сватоў
I паказаў ім з-за кустоў:
— Ну, гляньце, — кажа, — чым не я?
I хвост такі кароценькі, куртаты,
I шэрсць, і вушы, як у таты,
I спрыт жа мой, і выпраўка мая!
А кпіны слухаць там і розную брыду —
Ды ну іх, — кажа, — к ліху!
Я ім яшчэ не тое давяду:
Вазьму і палюблю сланіху.
— I давядзі! — зайцы крычаць.—
Даўно пара!
Качаць разбойніка! Качаць!
Няхай жыве! Ура!
Такі ж удалы маладзец!
Палюбіць ён, каго захоча.
Але калгасны жарабец
Тут раптам калі зарагоча…
I тата той, і сваякі
Разбегліся ва ўсе бакі.
Такія сярод нас — зусім не навіна.
Вы толькі заўважайце:
Прэтэнзій у яго — хапіла б на слана,
Заслуг жа — як у зайца.
From spring to autumn, quite a long time.
Once at dawn, out in the pasture,
With a mare from a certain collective farm,
A Hare met near a bush,
And very much to his taste
Came that bay mare.
Well, she also seemed to love him.
I do not know why the hare was dear to her,
But he boasts: "A factual marriage," he says.
If someone starts laughing, the Hare protests,
The marriage, it seems, was not in vain:
In no more than a year
There is already offspring from the marriage,
A little suckling foal, dun-colored,
So lively, nimble, splendid.
Of course, Father Hare is glad,
He runs there, here, and back,
And does not feel his legs beneath him;
Friends, acquaintances, and kin
He runs around ten times a day:
"I want," he says, "to show you my son."
He gathered godfathers, brothers, and in-laws
And showed him to them from behind the bushes:
"Well, look," he says, "is he not me?
And the tail is so short, so stubby,
And the coat, and the ears, like his father's,
And my agility, and my bearing!
As for listening to mockery there and all sorts of nonsense,
Let them go to the devil," he says.
"I will prove something more to them:
I will go and love an elephant cow."
"Then prove it!" the hares shout.
"It has long been time!
Toss the rogue up! Toss him!
Long may he live! Hurrah!
What a successful fellow!
He will love whomever he wants."
But the collective-farm stallion
Suddenly, when he burst out neighing...
And that father, and the relatives,
Scattered in every direction.
Such people among us are nothing new at all.
Just take notice:
His pretensions would be enough for an elephant,
But his merits are those of a hare.