Не выходзь ты, рэчанька, з беражкоў крутых,
Не тапі мне сцежачак, сцежак залатых.
Тут з купальскіх кветачак я вянкі віла.
І пускала рэчанькай, беражком ішла.
Закружыла голаву мне быстая вада,
Падышоў каханы мой і руку падаў.
Не выходзь ты, рэчанька, з беражкоў крутых,
Не тапі мне сцежачак, сцежак залатых.
Прыпеў:
Ой жуда-бяда, ой як шуміць вада…
А дзе ж буду, дзе ж я карагод вадзіць?
А дзе ж буду, рэчанька мая,
Любага чакаць, вяночкі віць?
Тут гуляла з мілым я да світальных зор,
З ім у снах аблётала ўвесь зямны прастор.
Ды не доўга шчасцейка зоркай ззяла мне –.
За гарой згубілася ў горкім палыне.
Паляцеў каханы мой у далёкі свет,
Засталіся сцежачкі, незабыўны след…
Не выходзь ты, рэчанька, з беражкоў крутых,
Не тапі мне сцежачак, сцежак залатых.
Прыпеў.
Do not drown my paths, my golden paths.
Here, from Kupala flowers, I wove wreaths.
And I set them on the little river, walking along the bank.
The swift water made my head spin,
My beloved came up and gave me his hand.
Do not overflow, little river, from your steep banks,
Do not drown my paths, my golden paths.
Refrain:
Oh, dread and trouble, oh how the water roars...
Where then shall I lead the round dance?
Where then shall I, my little river,
Wait for my beloved, weave little wreaths?
Here I walked with my dear one until the dawn stars,
With him, in dreams, I flew around all the earthly space.
But my little happiness did not shine long like a star.
Behind the mountain it was lost in bitter wormwood.
My beloved flew away into the wide world,
The paths remained, an unforgettable trace...
Do not overflow, little river, from your steep banks,
Do not drown my paths, my golden paths.
Refrain.